indignere
Dictionary entries
- Entry →indignor, indignari, indignatus sum
Verb · 1st conjugation · Deponent
- Frequency:
- Frequent
deem unworthy, scorn, regard with indignation, resent, be indignant;
sg. pres. subj. 2nd
Text excerpts
Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.
- P
Amores III
Publius Ovidius Naso (Ovid) from Amores
"...adultera cara; ipse timor pretium corpore maius habet. indignere licet, iuvat inconcessa voluptas; sola placet, 'timeo!' dicere siqua..." - P
Metamorphoses IX
Publius Ovidius Naso (Ovid) from Metamorphoses
"...myrteta coronant. venerat huc Dryope fatorum nescia, quoque indignere magis, nymphis latura coronas, inque sinu puerum, qui nondum..."
