indignor, indignari, indignatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Frequent

deem unworthy, scorn, regard with indignation, resent, be indignant;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1indignorindignamur
2indignarisindignamini
3indignaturindignantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentindignari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
indignare
indignamini
future
PersonSingularPlural
2
indignator
—
3
indignator
indignantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
indignatus
indignati
Gen.
indignati
indignatorum
Dat.
indignato
—
Acc.
indignatum
indignatos
Voc.
indignate
indignati
Abl.
indignato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
indignata
indignatae
Gen.
indignatae
indignatarum
Dat.
indignatae
—
Acc.
indignatam
indignatas
Voc.
indignata
indignatae
Abl.
indignata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
indignatum
indignata
Gen.
indignati
indignatorum
Dat.
indignato
—
Acc.
indignatum
indignata
Voc.
indignatum
indignata
Abl.
indignato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
indignandus
—
Gen.
indignandi
—
Dat.
indignando
—
Acc.
indignandum
—
Voc.
indignande
—
Abl.
indignando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
indignanda
—
Gen.
indignandae
—
Dat.
indignandae
—
Acc.
indignandam
—
Voc.
indignanda
—
Abl.
indignanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
indignandum
—
Gen.
indignandi
—
Dat.
indignando
—
Acc.
indignandum
—
Voc.
indignandum
—
Abl.
indignando
—

Supines

accusative: indignatum; ablative: indignatu