infitiatus
Dictionary entries
- Entry →infitior, infitiari, infitiatus sum
Verb · 1st conjugation · Deponent
- Frequency:
- Lesser
deny; not confess/acknowledge; withhold; disown; repudiate (claim); contradict;
nom. sg. perf. part.
Text excerpts
Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.

Liber Primus
Publius Papinius Statius from THEBAID
"...sponte cupit, procul impius aula arceat, alternum regni infitiatus honorem. hinc causae irarum, certo reliqua ordine ducam.' paret..."
Liber Secundus
Publius Papinius Statius from THEBAID
"...inmorsaque cadens obmutuit hasta. uos quoque, Thespiadae, cur infitiatus honora arcuerim fama? fratris moribunda leuabat membra solo Periphas..."- P
Liber XI
Publius Cornelius Tacitus from ANNALES
"...principem. nam postquam tormentis dilaniabatur, de se non infitiatus conscios non edidit, in certum an occultans. Isdem consulibus..."
