infitior, infitiari, infitiatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Lesser

deny; not confess/acknowledge; withhold; disown; repudiate (claim); contradict;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1infitiorinfitiamur
2infitiarisinfitiamini
3infitiaturinfitiantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentinfitiari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
infitiare
infitiamini
future
PersonSingularPlural
2
infitiator
—
3
infitiator
infitiantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
infitiatus
infitiati
Gen.
infitiati
infitiatorum
Dat.
infitiato
—
Acc.
infitiatum
infitiatos
Voc.
infitiate
infitiati
Abl.
infitiato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
infitiata
infitiatae
Gen.
infitiatae
infitiatarum
Dat.
infitiatae
—
Acc.
infitiatam
infitiatas
Voc.
infitiata
infitiatae
Abl.
infitiata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
infitiatum
infitiata
Gen.
infitiati
infitiatorum
Dat.
infitiato
—
Acc.
infitiatum
infitiata
Voc.
infitiatum
infitiata
Abl.
infitiato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
infitiandus
—
Gen.
infitiandi
—
Dat.
infitiando
—
Acc.
infitiandum
—
Voc.
infitiande
—
Abl.
infitiando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
infitianda
—
Gen.
infitiandae
—
Dat.
infitiandae
—
Acc.
infitiandam
—
Voc.
infitianda
—
Abl.
infitianda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
infitiandum
—
Gen.
infitiandi
—
Dat.
infitiando
—
Acc.
infitiandum
—
Voc.
infitiandum
—
Abl.
infitiando
—

Supines

accusative: infitiatum; ablative: infitiatu