dimicante
Dictionary entries
- Entry →dimico, dimicare, dimicavi, dimicatus:
Verb · 1st conjugation · Intransitive
- Frequency:
- Frequent
- Dictionary:
- Oxford Latin Dictionary (OLD)
- Field:
- Military
fight, battle; struggle/contend/strive; brandish weapons; be in conflict/peril;
abl. sg. pres. act. part.
Examples
- G
Gaius
Gaius Suetonius Tranquillus (Suetonius) from DE VITIS CAESARUM
"...Tetrinios esse ait. Retiari tunicati quinque numero gregatim dimicantes sine certamine ullo totidem secutoribus succubuerant; cum occidi iuberentur..." - T
Liber XXV
Titus Livius (Livy)
"...stipendia adempta; hostis denique est datus, cum quo dimicantes aut uitam semel aut ignominiam finirent; nos, quibus, nisi..." - T
Liber VIII
Titus Livius (Livy)
"...fuit; et cum tempestas eos neutro inclinata spe dimicantes diremisset, Romani nihil eo certamine tam ambiguo fessi..." - T
Liber VI
Titus Livius (Livy)
"...aestimari fastidiat, qui certos sibi uni honores inter dimicantes competitores aequum censeat esse, qui se arbitrio vestro eximat..." - T
Liber II
Titus Livius (Livy)
"...modo consilio rem adfuere, sed suismet ipsi corporibus dimicantes miscuere certamina, nec quisquam procerum ferme hac aut illa..." - P
Dialogus de Oratoribus
Publius Cornelius Tacitus from Minor Works
"...praestaret, nec adversarii et aemuli ferro, non rudibus dimicantes, nec auditorium semper plenum, semper novum, ex invidis..."