dimicans
Dictionary entries
- Entry →dimico, dimicare, dimicavi, dimicatus:
Verb · 1st conjugation · Intransitive
- Frequency:
- Frequent
- Dictionary:
- Oxford Latin Dictionary (OLD)
- Field:
- Military
fight, battle; struggle/contend/strive; brandish weapons; be in conflict/peril;
acc. sg. pres. act. part.nom. sg. pres. act. part.voc. sg. pres. act. part.
Examples
Titus
Gaius Suetonius Tranquillus (Suetonius) from DE VITIS CAESARUM
"...feminibus amisso alteroque inscenso, cuius rector circa se dimicans occubuerat. V. Galba mox tenente rem p. missus..."Liber XLII
Titus Livius (Livy)
"...Fuluius aedem Fortunae equestris, quam proconsul in Hispania dimicans cum Celtiberorum legionibus uouerat, annis sex post, quam uouerat..."Liber XXIII
Titus Livius (Livy)
"...interclusi sunt. Ibi Postumius omni vi ne caperetur dimicans occubuit. Spolia corporis caputque praecisum ducis Boii ouantes templo..."Liber III
Titus Livius (Livy)
"...captis ut viam sibi ad castra faceret, acriter dimicans cecidit. Et consul nuntio circumventi fratris conversus ad pugnam..."Liber II
Titus Livius (Livy)
"...liberata patria, in summo honore, pro re publica dimicans, matura gloria necdum se vertente in invidiam, mortem occubuisset..."