dimicans
Dictionary entries
- Entry →dimico, dimicare, dimicavi, dimicatus:
Verb · 1st conjugation · Intransitive
- Frequency:
- Frequent
- Dictionary:
- Oxford Latin Dictionary (OLD)
- Field:
- Military
fight, battle; struggle/contend/strive; brandish weapons; be in conflict/peril;
acc. sg. pres. act. part.nom. sg. pres. act. part.voc. sg. pres. act. part.
Examples
- G
Titus
Gaius Suetonius Tranquillus (Suetonius) from DE VITIS CAESARUM
"...feminibus amisso alteroque inscenso, cuius rector circa se dimicans occubuerat. V. Galba mox tenente rem p. missus..." - T
Liber XLII
Titus Livius (Livy)
"...Fuluius aedem Fortunae equestris, quam proconsul in Hispania dimicans cum Celtiberorum legionibus uouerat, annis sex post, quam uouerat..." - T
Liber XXIII
Titus Livius (Livy)
"...interclusi sunt. Ibi Postumius omni vi ne caperetur dimicans occubuit. Spolia corporis caputque praecisum ducis Boii ouantes templo..." - T
Liber III
Titus Livius (Livy)
"...captis ut viam sibi ad castra faceret, acriter dimicans cecidit. Et consul nuntio circumventi fratris conversus ad pugnam..." - T
Liber II
Titus Livius (Livy)
"...liberata patria, in summo honore, pro re publica dimicans, matura gloria necdum se vertente in invidiam, mortem occubuisset..."