conviciatus
Dictionary entries
- Entry →convicior, conviciari, conviciatus sum
Verb · 1st conjugation · Deponent
- Frequency:
- Common
- Dictionary:
- Oxford Latin Dictionary (OLD)
scold/jeer/revile/insult, utter abuse against; reproach, taunt, rail at (L+S);
nom. sg. perf. part.
Text excerpts
Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.
- M
XVII
Marcus Fabius Quintilianus (Quintilian) from DECLAMATIONES MAIORES
"...quisquis de nobis tristius aliquid attulerit, quisquis maledixerit, conviciatus fuerit absenti. ego si hoc possum ferre, merui. alia..." - M
XIX
Marcus Fabius Quintilianus (Quintilian) from DECLAMATIONES MAIORES
"...maledixit saeculo, fecit temporibus invidiam, detestatus est patrem, conviciatus est matri. 'quid dixit?' plus quam interrogabam. vicisti, mulier..."
