contumacibus
Dictionary entries
- Entry →contumax, contumacis (gen.), contumacior -or -us, contumacissimus -a -um:
Adjective · 3rd declension
- Frequency:
- Common
- Dictionary:
- Oxford Latin Dictionary (OLD)
proud/unyielding/stubborn/defiant; (usu. bad); insolent/stiff-necked/obstinate;; willfully disobedient to decree/summons; not yielding, immovable (things);
abl. pl. (all)dat. pl. (all)
Examples
- P
Liber II
Publius Cornelius Tacitus from ANNALES
"...dissimulatio gignit, responsum a Pisone precibus contumacibus; discesseruntque apertis odiis. post quae rarus in tribunali Caesaris Piso..." - G
Panegyricus
Gaius Plinius Caecilius Secundus (Pliny the Younger)
"...quod deberi non tuo seculo coeperat. Alius ut contumacibus irasceretur, tarditatemque solvendi dupli vel et quadrupli irrogatione mulctaret..."
