mandavit
Dictionary entries
- Entry →mando, mandare, mandavi, mandatus
Verb · 1st conjugation
- Frequency:
- Very Frequent
entrust, commit to one's charge, deliver over; commission; order, command;
sg. perf. act. ind. 3rd
Text excerpts
Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.
- T
Mercator
Titus Maccius Plautus
"...Tace modo: senex est quidam, qui illam mandavit mihi ut emerem ad istanc faciem. CHAR. At mihi quidam..." - T
Epidicus
Titus Maccius Plautus
"...prius quam hinc ad legionem abiit domo, ipsus mandavit mi, ab lenone ut fidicina, quam amabat, emeretur sibi..." - A
Liber I
Aulus Gellius
"...nonnumquam etiam contra, si id speres ei, qui mandavit, utilius fore; superque ea quaestione expositae diversae sententiae..." - A
Capitula
Aulus Gellius
"...nonnumquam etiam contra, si id speres ei, qui mandavit, utilius fore; superque ea quaestione expositae diversae sententiae..." - P
Liber XV
Publius Cornelius Tacitus from ANNALES
"...mucronem ardescere iussit eamque curam liberto Milicho mandavit. simul adfluentius solito convivium initum, servorum carissimi libertate et alii..." - A
Liber IV
Aulus Gellius
"...quae Aristoxenus quasi magis comperta de Pythagora memoriae mandavit; et quae item Plutarchus in eundem modum de eodem..." - A
Liber VI
Aulus Gellius
"...Nepos in libro exemplorum quinto id quoque litteris mandavit multis in senatu placuisse, ut hi, qui redire nollent..." - G
Liber X
Gaius Plinius Caecilius Secundus (Pliny the Younger) from EPISTVLARVM LIBRI DECEM
"...dispensationem quandam mihi erga te pietatis suae ministeriumque mandavit. Rogavit enim testamento, ut hereditatem suam adirem cerneremque..."
