mandaturum
Dictionary entries
- Entry →mando, mandare, mandavi, mandatus
Verb · 1st conjugation
- Frequency:
- Very Frequent
entrust, commit to one's charge, deliver over; commission; order, command;
acc. sg. fut. act. part.acc. sg. fut. act. part.nom. sg. fut. act. part.voc. sg. fut. act. part.
Text excerpts
Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.
- T
Liber XXXI
Titus Livius (Livy)
"...Romanum consuesse. legatos Romanos in Africa fore, quibus mandaturum senatum ut Verminae pacis dent leges, liberum arbitrium eius..." - T
Liber XXXIII
Titus Livius (Livy)
"...irae et legatos se Rhodum missurum respondit iisque mandaturum ut renouarent uetusta iura cum ea ciuitate sua maiorumque..."
