mandaret
Dictionary entries
- Entry →mando, mandare, mandavi, mandatus:
Verb · 1st conjugation
- Frequency:
- Very Frequent
entrust, commit to one's charge, deliver over; commission; order, command;
sg. imperf. act. subj. 3rd
Examples
Liber II
Titus Lucretius Carus (Lucretius) from DE RERVM NATVRA LIBRI SEX
"...numerum pulsarent aeribus aera, ne Saturnus eum malis mandaret adeptus aeternumque daret matri sub pectore volnus. propterea magnam..."Satura X
Decimus Iunius Iuvenalis (Juvenal) from SATVRAE
"...uolgi, interdum et lacrimas, cum Fortunae ipse minaci mandaret laqueum mediumque ostenderet unguem. ergo superuacua aut quae perniciosa..."Liber IX
Lucius Annaeus Seneca (Seneca the Younger) from EPISTULAE MORALES AD LUCILIUM
"...morbo enim tuo daturus eras, etiam si nemo mandaret. Quid tibi do ne Aetnam describas in tuo carmine..."Liber XXVI
Titus Livius (Livy)
"...uero iuniorum seniores consulere uoluisse quibus imperium suffragio mandaret, uix ut ueri simile sit parentium quoque hoc saeculo..."Liber XI
Publius Cornelius Tacitus from ANNALES
"...consulibus potestas deligendi, donec cum quoque honorem populus mandaret. creatique primum Valerius Potitus et Aemilius Mamercus sexagesimo tertio..."Panegyricus
Gaius Plinius Caecilius Secundus (Pliny the Younger)
"...enim, si provincias ex provinciis, ex bellis bella mandaret? Eodem illum uti iure posse putes, quum ad imperium..."