criminature
Dictionary entries
- Entry →crimino, criminare, criminavi, criminatus:
Verb · 1st conjugation · Transitive
- Frequency:
- Lesser
- Dictionary:
- Oxford Latin Dictionary (OLD)
- Age:
- Early
- Field:
- Government
accuse, denounce; charge (with); allege with accusation; make accusations;
voc. sg. fut. act. part.
Examples
Liber VI
Aulus Gellius
"...solent?" Vergilius quoque tunicas huiuscemodi quasi femineas probrosas criminatur: "et tunicae" inquit "manicas et habent redimicula mitrae..."Liber III
Gaius Phaedrus from FABVLARVM AESOPIARVM LIBRI QVINQVE
"...contumeliam.Ergo ad patrem decurrit laesura inuicem,magnaque inuidia criminatur filium,uir natus quod rem feminarum tetigerit.Amplexus ille utrumque..."
