criminante
Dictionary entries
- Entry →crimino, criminare, criminavi, criminatus:
Verb · 1st conjugation · Transitive
- Frequency:
- Lesser
- Dictionary:
- Oxford Latin Dictionary (OLD)
- Age:
- Early
- Field:
- Government
accuse, denounce; charge (with); allege with accusation; make accusations;
abl. sg. pres. act. part.
Examples
Gaius
Gaius Suetonius Tranquillus (Suetonius) from DE VITIS CAESARUM
"...Caesar. Neronem et Drusum senatus Tiberio criminante hostes iudicavit. C. Caesar natus est pridie Kal. Sept. patre..."Liber XXII
Titus Livius (Livy)
"...contumeliam eius latam acceperunt. Ipse, qua grauitate animi criminantes se ad multitudinem inimicos tulerat, eadem et populi..."Liber II
Titus Livius (Livy)
"...subeundum erat ad hostes; sed milites extrahi rem criminantes ut dictator priusquam ipsi redirent in urbem magistratu abiret..."
