conciliaret
Dictionary entries
- Entry →concilio, conciliare, conciliavi, conciliatus:
Verb · 1st conjugation · Transitive
- Frequency:
- Very Frequent
- Dictionary:
- Oxford Latin Dictionary (OLD)
unite, bring together/about; cause; win over, attract; acquire, procure, buy;; attract favor of, render favorably disposed; commend, endear; acquire; gain;; bring a woman to man as wife, match; procure as a mistress; obtain improperly;
sg. imperf. act. subj. 3rd
Examples
- T
Liber XLIV
Titus Livius (Livy)
"...ipsis recepit; et ut reliquorum Macedonum animos sibi conciliaret, obsidibus contentus sine praesidio relinquere se iis urbem inmunesque..." - T
Liber XXXVI
Titus Livius (Livy)
"...Athamanum praecipue captiuis indulgenter habitis, ut per eos conciliaret gentem, nactus spem Athamaniae potiendae exercitum eo duxit praemissis..." - T
Liber I
Titus Livius (Livy)
"...adversus tanti belli terrorem ut animos Aboriginum sibi conciliaret nec sub eodem iure solum sed etiam nomine omnes..."
