refuto, refutare, refutavi, refutatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

check; refute;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1refutorefutamus
2refutasrefutatis
3refutatrefutant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentrefutare
activeperfectrefutavisse
passivepresentrefutari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
refuta
refutate
future
PersonSingularPlural
2
refutato
refutatote
3
refutato
refutanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
refutare
refutamini
future
PersonSingularPlural
2
refutator
—
3
refutator
refutantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
refutatus
refutati
Gen.
refutati
refutatorum
Dat.
refutato
—
Acc.
refutatum
refutatos
Voc.
refutate
refutati
Abl.
refutato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
refutata
refutatae
Gen.
refutatae
refutatarum
Dat.
refutatae
—
Acc.
refutatam
refutatas
Voc.
refutata
refutatae
Abl.
refutata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
refutatum
refutata
Gen.
refutati
refutatorum
Dat.
refutato
—
Acc.
refutatum
refutata
Voc.
refutatum
refutata
Abl.
refutato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
refutandus
—
Gen.
refutandi
—
Dat.
refutando
—
Acc.
refutandum
—
Voc.
refutande
—
Abl.
refutando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
refutanda
—
Gen.
refutandae
—
Dat.
refutandae
—
Acc.
refutandam
—
Voc.
refutanda
—
Abl.
refutanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
refutandum
—
Gen.
refutandi
—
Dat.
refutando
—
Acc.
refutandum
—
Voc.
refutandum
—
Abl.
refutando
—

Supines

accusative: refutatum; ablative: refutatu

Examples

No examples found.