occlamito, occlamitare, -, -:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Early

cry aloud; bawl out;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1occlamitoocclamitamus
2occlamitasocclamitatis
3occlamitatocclamitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentocclamitare
passivepresentocclamitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
occlamita
occlamitate
future
PersonSingularPlural
2
occlamitato
occlamitatote
3
occlamitato
occlamitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
occlamitare
occlamitamini
future
PersonSingularPlural
2
occlamitator
—
3
occlamitator
occlamitantor

Participles

Present Active Participle

neuter

CaseSingularPlural
Nom.—
occlamitantia
Acc.
occlamitans
occlamitantia
Voc.—
occlamitantia

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
occlamitandus
—
Gen.
occlamitandi
—
Dat.
occlamitando
—
Acc.
occlamitandum
—
Voc.
occlamitande
—
Abl.
occlamitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
occlamitanda
—
Gen.
occlamitandae
—
Dat.
occlamitandae
—
Acc.
occlamitandam
—
Voc.
occlamitanda
—
Abl.
occlamitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
occlamitandum
—
Gen.
occlamitandi
—
Dat.
occlamitando
—
Acc.
occlamitandum
—
Voc.
occlamitandum
—
Abl.
occlamitando
—

Examples

No examples found.