obprobrium
obprobrium, obprobri(i)
Neuter · Noun · 2nd declension
- Frequency:
- Lesser
reproach, taunt; disgrace, shame, scandal; source of reproach/shame;
Inflections
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | obprobrium | obprobria |
| Gen. | — | obprobriorum |
| Dat. | obprobrio | obprobriis |
| Acc. | obprobrium | obprobria |
| Voc. | obprobrium | obprobria |
| Abl. | obprobrio | obprobriis |
Text excerpts
Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.
- T
Liber V
Titus Lucretius Carus (Lucretius) from DE RERVM NATVRA LIBRI SEX
"...inerma. inde minutatim processit ferreus ensis versaque in obprobrium species est falcis ahenae, et ferro coepere solum proscindere..." - P
Metamorphoses VIII
Publius Ovidius Naso (Ovid) from Metamorphoses
"...contigit, et spoliis decorata est regia fixis. creverat obprobrium generis, foedumque patebat matris adulterium monstri novitate biformis; destinat..." - P
Liber III
Publius Cornelius Tacitus from ANNALES
"...talia ulciscebantur aut ille Scaurus, quem proavum suum obprobrium maiorum Mamercus infami opera dehonestabat. Iunio Othoni litterarium ludum..."
