improbo, improbare, improbavi, improbatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

disapprove of, express disapproval of, condemn; reject;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1improboimprobamus
2improbasimprobatis
3improbatimprobant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentimprobare
activeperfectimprobavisse
passivepresentimprobari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
improba
improbate
future
PersonSingularPlural
2
improbato
improbatote
3
improbato
improbanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
improbare
improbamini
future
PersonSingularPlural
2
improbator
—
3
improbator
improbantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
improbatus
improbati
Gen.
improbati
improbatorum
Dat.
improbato
—
Acc.
improbatum
improbatos
Voc.
improbate
improbati
Abl.
improbato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
improbata
improbatae
Gen.
improbatae
improbatarum
Dat.
improbatae
—
Acc.
improbatam
improbatas
Voc.
improbata
improbatae
Abl.
improbata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
improbatum
improbata
Gen.
improbati
improbatorum
Dat.
improbato
—
Acc.
improbatum
improbata
Voc.
improbatum
improbata
Abl.
improbato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
improbandus
—
Gen.
improbandi
—
Dat.
improbando
—
Acc.
improbandum
—
Voc.
improbande
—
Abl.
improbando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
improbanda
—
Gen.
improbandae
—
Dat.
improbandae
—
Acc.
improbandam
—
Voc.
improbanda
—
Abl.
improbanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
improbandum
—
Gen.
improbandi
—
Dat.
improbando
—
Acc.
improbandum
—
Voc.
improbandum
—
Abl.
improbando
—

Supines

accusative: improbatum; ablative: improbatu

Examples