factito, factitare, factitavi, factitatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

do frequently, practice;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1factitofactitamus
2factitasfactitatis
3factitatfactitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentfactitare
activeperfectfactitavisse
passivepresentfactitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
factita
factitate
future
PersonSingularPlural
2
factitato
factitatote
3
factitato
factitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
factitare
factitamini
future
PersonSingularPlural
2
factitator
—
3
factitator
factitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
factitatus
factitati
Gen.
factitati
factitatorum
Dat.
factitato
—
Acc.
factitatum
factitatos
Voc.
factitate
factitati
Abl.
factitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
factitata
factitatae
Gen.
factitatae
factitatarum
Dat.
factitatae
—
Acc.
factitatam
factitatas
Voc.
factitata
factitatae
Abl.
factitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
factitatum
factitata
Gen.
factitati
factitatorum
Dat.
factitato
—
Acc.
factitatum
factitata
Voc.
factitatum
factitata
Abl.
factitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
factitandus
—
Gen.
factitandi
—
Dat.
factitando
—
Acc.
factitandum
—
Voc.
factitande
—
Abl.
factitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
factitanda
—
Gen.
factitandae
—
Dat.
factitandae
—
Acc.
factitandam
—
Voc.
factitanda
—
Abl.
factitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
factitandum
—
Gen.
factitandi
—
Dat.
factitando
—
Acc.
factitandum
—
Voc.
factitandum
—
Abl.
factitando
—

Supines

accusative: factitatum; ablative: factitatu