devio, deviare, deviavi, deviatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Stelten (Ecclesiastical Latin)
Age:
Medieval

detour; stray; depart;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1deviodeviamus
2deviasdeviatis
3deviatdeviant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdeviare
activeperfectdeviavisse
passivepresentdeviari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
devia
deviate
future
PersonSingularPlural
2
deviato
deviatote
3
deviato
devianto

passive

present
PersonSingularPlural
2
deviare
deviamini
future
PersonSingularPlural
2
deviator
—
3
deviator
deviantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
deviatus
deviati
Gen.
deviati
deviatorum
Dat.
deviato
—
Acc.
deviatum
deviatos
Voc.
deviate
deviati
Abl.
deviato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
deviata
deviatae
Gen.
deviatae
deviatarum
Dat.
deviatae
—
Acc.
deviatam
deviatas
Voc.
deviata
deviatae
Abl.
deviata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
deviatum
deviata
Gen.
deviati
deviatorum
Dat.
deviato
—
Acc.
deviatum
deviata
Voc.
deviatum
deviata
Abl.
deviato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
deviandus
—
Gen.
deviandi
—
Dat.
deviando
—
Acc.
deviandum
—
Voc.
deviande
—
Abl.
deviando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
devianda
—
Gen.
deviandae
—
Dat.
deviandae
—
Acc.
deviandam
—
Voc.
devianda
—
Abl.
devianda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
deviandum
—
Gen.
deviandi
—
Dat.
deviando
—
Acc.
deviandum
—
Voc.
deviandum
—
Abl.
deviando
—

Supines

accusative: deviatum; ablative: deviatu