canonizo, canonizare, canonizavi, canonizatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Later
Field:
Religion

canonize, elevate to sainthood; include in canon of Scripture; reduce to rules;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1canonizocanonizamus
2canonizascanonizatis
3canonizatcanonizant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcanonizare
activeperfectcanonizavisse
passivepresentcanonizari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
canoniza
canonizate
future
PersonSingularPlural
2
canonizato
canonizatote
3
canonizato
canonizanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
canonizare
canonizamini
future
PersonSingularPlural
2
canonizator
—
3
canonizator
canonizantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
canonizatus
canonizati
Gen.
canonizati
canonizatorum
Dat.
canonizato
—
Acc.
canonizatum
canonizatos
Voc.
canonizate
canonizati
Abl.
canonizato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
canonizata
canonizatae
Gen.
canonizatae
canonizatarum
Dat.
canonizatae
—
Acc.
canonizatam
canonizatas
Voc.
canonizata
canonizatae
Abl.
canonizata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
canonizatum
canonizata
Gen.
canonizati
canonizatorum
Dat.
canonizato
—
Acc.
canonizatum
canonizata
Voc.
canonizatum
canonizata
Abl.
canonizato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
canonizandus
—
Gen.
canonizandi
—
Dat.
canonizando
—
Acc.
canonizandum
—
Voc.
canonizande
—
Abl.
canonizando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
canonizanda
—
Gen.
canonizandae
—
Dat.
canonizandae
—
Acc.
canonizandam
—
Voc.
canonizanda
—
Abl.
canonizanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
canonizandum
—
Gen.
canonizandi
—
Dat.
canonizando
—
Acc.
canonizandum
—
Voc.
canonizandum
—
Abl.
canonizando
—

Supines

accusative: canonizatum; ablative: canonizatu

Examples

No examples found.