arramio, arramiare, arramiavi, arramiatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Bracton
Age:
Medieval
Field:
Government

arraign; indict, accuse;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1arramioarramiamus
2arramiasarramiatis
3arramiatarramiant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentarramiare
activeperfectarramiavisse
passivepresentarramiari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
arramia
arramiate
future
PersonSingularPlural
2
arramiato
arramiatote
3
arramiato
arramianto

passive

present
PersonSingularPlural
2
arramiare
arramiamini
future
PersonSingularPlural
2
arramiator
—
3
arramiator
arramiantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
arramiatus
arramiati
Gen.
arramiati
arramiatorum
Dat.
arramiato
—
Acc.
arramiatum
arramiatos
Voc.
arramiate
arramiati
Abl.
arramiato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
arramiata
arramiatae
Gen.
arramiatae
arramiatarum
Dat.
arramiatae
—
Acc.
arramiatam
arramiatas
Voc.
arramiata
arramiatae
Abl.
arramiata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
arramiatum
arramiata
Gen.
arramiati
arramiatorum
Dat.
arramiato
—
Acc.
arramiatum
arramiata
Voc.
arramiatum
arramiata
Abl.
arramiato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
arramiandus
—
Gen.
arramiandi
—
Dat.
arramiando
—
Acc.
arramiandum
—
Voc.
arramiande
—
Abl.
arramiando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
arramianda
—
Gen.
arramiandae
—
Dat.
arramiandae
—
Acc.
arramiandam
—
Voc.
arramianda
—
Abl.
arramianda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
arramiandum
—
Gen.
arramiandi
—
Dat.
arramiando
—
Acc.
arramiandum
—
Voc.
arramiandum
—
Abl.
arramiando
—

Supines

accusative: arramiatum; ablative: arramiatu

Examples

No examples found.