vindico, vindicare, vindicavi, vindicatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Frequent

claim, vindicate; punish, avenge;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1vindicovindicamus
2vindicasvindicatis
3vindicatvindicant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentvindicare
activeperfectvindicavisse
passivepresentvindicari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
vindica
vindicate
future
PersonSingularPlural
2
vindicato
vindicatote
3
vindicato
vindicanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
vindicare
vindicamini
future
PersonSingularPlural
2
vindicator
—
3
vindicator
vindicantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
vindicatus
vindicati
Gen.
vindicati
vindicatorum
Dat.
vindicato
—
Acc.
vindicatum
vindicatos
Voc.
vindicate
vindicati
Abl.
vindicato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
vindicata
vindicatae
Gen.
vindicatae
vindicatarum
Dat.
vindicatae
—
Acc.
vindicatam
vindicatas
Voc.
vindicata
vindicatae
Abl.
vindicata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
vindicatum
vindicata
Gen.
vindicati
vindicatorum
Dat.
vindicato
—
Acc.
vindicatum
vindicata
Voc.
vindicatum
vindicata
Abl.
vindicato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
vindicandus
—
Gen.
vindicandi
—
Dat.
vindicando
—
Acc.
vindicandum
—
Voc.
vindicande
—
Abl.
vindicando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
vindicanda
—
Gen.
vindicandae
—
Dat.
vindicandae
—
Acc.
vindicandam
—
Voc.
vindicanda
—
Abl.
vindicanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
vindicandum
—
Gen.
vindicandi
—
Dat.
vindicando
—
Acc.
vindicandum
—
Voc.
vindicandum
—
Abl.
vindicando
—

Supines

accusative: vindicatum; ablative: vindicatu