subcumbo, subcumbere, subcubui, subcubitus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

sink/fall/lie/break down; succumb/collapse (w/weight); suffer/concede defeat;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1subcumbosubcumbimus
2subcumbissubcumbitis
3subcumbitsubcumbunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentsubcumbere
activeperfectsubcubuisse
passivepresentsubcumbi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
subcumbe
subcumbite
future
PersonSingularPlural
2
subcumbito
subcumbitote
3
subcumbito
subcumbunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
subcumbere
subcumbimini
future
PersonSingularPlural
2
subcumbitor
—
3
subcumbitor
subcumbuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
subcubitus
subcubiti
Gen.
subcubiti
subcubitorum
Dat.
subcubito
—
Acc.
subcubitum
subcubitos
Voc.
subcubite
subcubiti
Abl.
subcubito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
subcubita
subcubitae
Gen.
subcubitae
subcubitarum
Dat.
subcubitae
—
Acc.
subcubitam
subcubitas
Voc.
subcubita
subcubitae
Abl.
subcubita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
subcubitum
subcubita
Gen.
subcubiti
subcubitorum
Dat.
subcubito
—
Acc.
subcubitum
subcubita
Voc.
subcubitum
subcubita
Abl.
subcubito
—

Supines

accusative: subcubitum; ablative: subcubitu

Examples

No examples found.