strigo, strigare, strigavi, strigatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Cassell's Latin Dictionary

halt, stop;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1strigostrigamus
2strigasstrigatis
3strigatstrigant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentstrigare
activeperfectstrigavisse
passivepresentstrigari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
striga
strigate
future
PersonSingularPlural
2
strigato
strigatote
3
strigato
striganto

passive

present
PersonSingularPlural
2
strigare
strigamini
future
PersonSingularPlural
2
strigator
—
3
strigator
strigantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
strigatus
strigati
Gen.
strigati
strigatorum
Dat.
strigato
—
Acc.
strigatum
strigatos
Voc.
strigate
strigati
Abl.
strigato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
strigata
strigatae
Gen.
strigatae
strigatarum
Dat.
strigatae
—
Acc.
strigatam
strigatas
Voc.
strigata
strigatae
Abl.
strigata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
strigatum
strigata
Gen.
strigati
strigatorum
Dat.
strigato
—
Acc.
strigatum
strigata
Voc.
strigatum
strigata
Abl.
strigato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
strigandus
—
Gen.
strigandi
—
Dat.
strigando
—
Acc.
strigandum
—
Voc.
strigande
—
Abl.
strigando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
striganda
—
Gen.
strigandae
—
Dat.
strigandae
—
Acc.
strigandam
—
Voc.
striganda
—
Abl.
striganda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
strigandum
—
Gen.
strigandi
—
Dat.
strigando
—
Acc.
strigandum
—
Voc.
strigandum
—
Abl.
strigando
—

Supines

accusative: strigatum; ablative: strigatu

Examples

No examples found.