spiculo, spiculare, spiculavi, spiculatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Y
Age:
Medieval

stab;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1spiculospiculamus
2spiculasspiculatis
3spiculatspiculant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentspiculare
activeperfectspiculavisse
passivepresentspiculari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
spicula
spiculate
future
PersonSingularPlural
2
spiculato
spiculatote
3
spiculato
spiculanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
spiculare
spiculamini
future
PersonSingularPlural
2
spiculator
—
3
spiculator
spiculantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
spiculatus
spiculati
Gen.
spiculati
spiculatorum
Dat.
spiculato
—
Acc.
spiculatum
spiculatos
Voc.
spiculate
spiculati
Abl.
spiculato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
spiculata
spiculatae
Gen.
spiculatae
spiculatarum
Dat.
spiculatae
—
Acc.
spiculatam
spiculatas
Voc.
spiculata
spiculatae
Abl.
spiculata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
spiculatum
spiculata
Gen.
spiculati
spiculatorum
Dat.
spiculato
—
Acc.
spiculatum
spiculata
Voc.
spiculatum
spiculata
Abl.
spiculato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
spiculandus
—
Gen.
spiculandi
—
Dat.
spiculando
—
Acc.
spiculandum
—
Voc.
spiculande
—
Abl.
spiculando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
spiculanda
—
Gen.
spiculandae
—
Dat.
spiculandae
—
Acc.
spiculandam
—
Voc.
spiculanda
—
Abl.
spiculanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
spiculandum
—
Gen.
spiculandi
—
Dat.
spiculando
—
Acc.
spiculandum
—
Voc.
spiculandum
—
Abl.
spiculando
—

Supines

accusative: spiculatum; ablative: spiculatu