scandalizo, scandalizare, scandalizavi, scandalizatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Common
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late
Field:
Religion

tempt to evil; cause to stumble; offend, scandalize (Bee);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1scandalizoscandalizamus
2scandalizasscandalizatis
3scandalizatscandalizant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentscandalizare
activeperfectscandalizavisse
passivepresentscandalizari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
scandaliza
scandalizate
future
PersonSingularPlural
2
scandalizato
scandalizatote
3
scandalizato
scandalizanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
scandalizare
scandalizamini
future
PersonSingularPlural
2
scandalizator
—
3
scandalizator
scandalizantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
scandalizatus
scandalizati
Gen.
scandalizati
scandalizatorum
Dat.
scandalizato
—
Acc.
scandalizatum
scandalizatos
Voc.
scandalizate
scandalizati
Abl.
scandalizato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
scandalizata
scandalizatae
Gen.
scandalizatae
scandalizatarum
Dat.
scandalizatae
—
Acc.
scandalizatam
scandalizatas
Voc.
scandalizata
scandalizatae
Abl.
scandalizata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
scandalizatum
scandalizata
Gen.
scandalizati
scandalizatorum
Dat.
scandalizato
—
Acc.
scandalizatum
scandalizata
Voc.
scandalizatum
scandalizata
Abl.
scandalizato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
scandalizandus
—
Gen.
scandalizandi
—
Dat.
scandalizando
—
Acc.
scandalizandum
—
Voc.
scandalizande
—
Abl.
scandalizando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
scandalizanda
—
Gen.
scandalizandae
—
Dat.
scandalizandae
—
Acc.
scandalizandam
—
Voc.
scandalizanda
—
Abl.
scandalizanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
scandalizandum
—
Gen.
scandalizandi
—
Dat.
scandalizando
—
Acc.
scandalizandum
—
Voc.
scandalizandum
—
Abl.
scandalizando
—

Supines

accusative: scandalizatum; ablative: scandalizatu

Examples

No examples found.