repugno, repugnare, repugnavi, repugnatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

fight back, oppose; be incompatible with; disagree with;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1repugnorepugnamus
2repugnasrepugnatis
3repugnatrepugnant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentrepugnare
activeperfectrepugnavisse
passivepresentrepugnari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
repugna
repugnate
future
PersonSingularPlural
2
repugnato
repugnatote
3
repugnato
repugnanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
repugnare
repugnamini
future
PersonSingularPlural
2
repugnator
—
3
repugnator
repugnantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
repugnatus
repugnati
Gen.
repugnati
repugnatorum
Dat.
repugnato
—
Acc.
repugnatum
repugnatos
Voc.
repugnate
repugnati
Abl.
repugnato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
repugnata
repugnatae
Gen.
repugnatae
repugnatarum
Dat.
repugnatae
—
Acc.
repugnatam
repugnatas
Voc.
repugnata
repugnatae
Abl.
repugnata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
repugnatum
repugnata
Gen.
repugnati
repugnatorum
Dat.
repugnato
—
Acc.
repugnatum
repugnata
Voc.
repugnatum
repugnata
Abl.
repugnato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
repugnandus
—
Gen.
repugnandi
—
Dat.
repugnando
—
Acc.
repugnandum
—
Voc.
repugnande
—
Abl.
repugnando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
repugnanda
—
Gen.
repugnandae
—
Dat.
repugnandae
—
Acc.
repugnandam
—
Voc.
repugnanda
—
Abl.
repugnanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
repugnandum
—
Gen.
repugnandi
—
Dat.
repugnando
—
Acc.
repugnandum
—
Voc.
repugnandum
—
Abl.
repugnando
—

Supines

accusative: repugnatum; ablative: repugnatu