reluctor, reluctari, reluctatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Lesser

resist, struggle against, make opposition;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1reluctorreluctamur
2reluctarisreluctamini
3reluctaturreluctantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentreluctari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
reluctare
reluctamini
future
PersonSingularPlural
2
reluctator
—
3
reluctator
reluctantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
reluctatus
reluctati
Gen.
reluctati
reluctatorum
Dat.
reluctato
—
Acc.
reluctatum
reluctatos
Voc.
reluctate
reluctati
Abl.
reluctato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
reluctata
reluctatae
Gen.
reluctatae
reluctatarum
Dat.
reluctatae
—
Acc.
reluctatam
reluctatas
Voc.
reluctata
reluctatae
Abl.
reluctata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
reluctatum
reluctata
Gen.
reluctati
reluctatorum
Dat.
reluctato
—
Acc.
reluctatum
reluctata
Voc.
reluctatum
reluctata
Abl.
reluctato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
reluctandus
—
Gen.
reluctandi
—
Dat.
reluctando
—
Acc.
reluctandum
—
Voc.
reluctande
—
Abl.
reluctando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
reluctanda
—
Gen.
reluctandae
—
Dat.
reluctandae
—
Acc.
reluctandam
—
Voc.
reluctanda
—
Abl.
reluctanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
reluctandum
—
Gen.
reluctandi
—
Dat.
reluctando
—
Acc.
reluctandum
—
Voc.
reluctandum
—
Abl.
reluctando
—

Supines

accusative: reluctatum; ablative: reluctatu

Examples

No examples found.