praeconor, praeconari, praeconatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late

herald; proclaim;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1praeconorpraeconamur
2praeconarispraeconamini
3praeconaturpraeconantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentpraeconari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
praeconare
praeconamini
future
PersonSingularPlural
2
praeconator
—
3
praeconator
praeconantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
praeconatus
praeconati
Gen.
praeconati
praeconatorum
Dat.
praeconato
—
Acc.
praeconatum
praeconatos
Voc.
praeconate
praeconati
Abl.
praeconato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
praeconata
praeconatae
Gen.
praeconatae
praeconatarum
Dat.
praeconatae
—
Acc.
praeconatam
praeconatas
Voc.
praeconata
praeconatae
Abl.
praeconata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
praeconatum
praeconata
Gen.
praeconati
praeconatorum
Dat.
praeconato
—
Acc.
praeconatum
praeconata
Voc.
praeconatum
praeconata
Abl.
praeconato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
praeconandus
—
Gen.
praeconandi
—
Dat.
praeconando
—
Acc.
praeconandum
—
Voc.
praeconande
—
Abl.
praeconando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
praeconanda
—
Gen.
praeconandae
—
Dat.
praeconandae
—
Acc.
praeconandam
—
Voc.
praeconanda
—
Abl.
praeconanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
praeconandum
—
Gen.
praeconandi
—
Dat.
praeconando
—
Acc.
praeconandum
—
Voc.
praeconandum
—
Abl.
praeconando
—

Supines

accusative: praeconatum; ablative: praeconatu

Examples

No examples found.