irrito, irritare, irritavi, irritatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

excite; exasperate, provoke, aggravate, annoy, irritate;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1irritoirritamus
2irritasirritatis
3irritatirritant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentirritare
activeperfectirritavisse
passivepresentirritari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
irrita
irritate
future
PersonSingularPlural
2
irritato
irritatote
3
irritato
irritanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
irritare
irritamini
future
PersonSingularPlural
2
irritator
—
3
irritator
irritantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
irritatus
irritati
Gen.
irritati
irritatorum
Dat.
irritato
—
Acc.
irritatum
irritatos
Voc.
irritate
irritati
Abl.
irritato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
irritata
irritatae
Gen.
irritatae
irritatarum
Dat.
irritatae
—
Acc.
irritatam
irritatas
Voc.
irritata
irritatae
Abl.
irritata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
irritatum
irritata
Gen.
irritati
irritatorum
Dat.
irritato
—
Acc.
irritatum
irritata
Voc.
irritatum
irritata
Abl.
irritato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
irritandus
—
Gen.
irritandi
—
Dat.
irritando
—
Acc.
irritandum
—
Voc.
irritande
—
Abl.
irritando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
irritanda
—
Gen.
irritandae
—
Dat.
irritandae
—
Acc.
irritandam
—
Voc.
irritanda
—
Abl.
irritanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
irritandum
—
Gen.
irritandi
—
Dat.
irritando
—
Acc.
irritandum
—
Voc.
irritandum
—
Abl.
irritando
—

Supines

accusative: irritatum; ablative: irritatu