iro, irare, iravi, iratus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Stelten (Ecclesiastical Latin)
Age:
Medieval

get/be/become angry; fly into a rage; be angry at (with DAT); feel resentment;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1iroiramus
2irasiratis
3iratirant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentirare
activeperfectiravisse
passivepresentirari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
ira
irate
future
PersonSingularPlural
2
irato
iratote
3
irato
iranto

passive

present
PersonSingularPlural
2
irare
iramini
future
PersonSingularPlural
2
irator
—
3
irator
irantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
iratus
irati
Gen.
irati
iratorum
Dat.
irato
—
Acc.
iratum
iratos
Voc.
irate
irati
Abl.
irato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
irata
iratae
Gen.
iratae
iratarum
Dat.
iratae
—
Acc.
iratam
iratas
Voc.
irata
iratae
Abl.
irata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
iratum
irata
Gen.
irati
iratorum
Dat.
irato
—
Acc.
iratum
irata
Voc.
iratum
irata
Abl.
irato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
irandus
—
Gen.
irandi
—
Dat.
irando
—
Acc.
irandum
—
Voc.
irande
—
Abl.
irando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
iranda
—
Gen.
irandae
—
Dat.
irandae
—
Acc.
irandam
—
Voc.
iranda
—
Abl.
iranda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
irandum
—
Gen.
irandi
—
Dat.
irando
—
Acc.
irandum
—
Voc.
irandum
—
Abl.
irando
—

Supines

accusative: iratum; ablative: iratu