interrumpo, interrumpere, interrupi, interruptus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

drive a gap in, break up; cut short, interrupt;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1interrumpointerrumpimus
2interrumpisinterrumpitis
3interrumpitinterrumpunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinterrumpere
activeperfectinterrupisse
passivepresentinterrumpi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
interrumpe
interrumpite
future
PersonSingularPlural
2
interrumpito
interrumpitote
3
interrumpito
interrumpunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
interrumpere
interrumpimini
future
PersonSingularPlural
2
interrumpitor
—
3
interrumpitor
interrumpuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
interruptus
interrupti
Gen.
interrupti
interruptorum
Dat.
interrupto
—
Acc.
interruptum
interruptos
Voc.
interrupte
interrupti
Abl.
interrupto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
interrupta
interruptae
Gen.
interruptae
interruptarum
Dat.
interruptae
—
Acc.
interruptam
interruptas
Voc.
interrupta
interruptae
Abl.
interrupta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
interruptum
interrupta
Gen.
interrupti
interruptorum
Dat.
interrupto
—
Acc.
interruptum
interrupta
Voc.
interruptum
interrupta
Abl.
interrupto
—

Supines

accusative: interruptum; ablative: interruptu

Examples

No examples found.