inrumpo, inrumpere, inrupi, inruptus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

invade; break/burst/force/rush in/upon/into, penetrate; intrude on; interrupt;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1inrumpoinrumpimus
2inrumpisinrumpitis
3inrumpitinrumpunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinrumpere
activeperfectinrupisse
passivepresentinrumpi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
inrumpe
inrumpite
future
PersonSingularPlural
2
inrumpito
inrumpitote
3
inrumpito
inrumpunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
inrumpere
inrumpimini
future
PersonSingularPlural
2
inrumpitor
—
3
inrumpitor
inrumpuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
inruptus
inrupti
Gen.
inrupti
inruptorum
Dat.
inrupto
—
Acc.
inruptum
inruptos
Voc.
inrupte
inrupti
Abl.
inrupto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
inrupta
inruptae
Gen.
inruptae
inruptarum
Dat.
inruptae
—
Acc.
inruptam
inruptas
Voc.
inrupta
inruptae
Abl.
inrupta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
inruptum
inrupta
Gen.
inrupti
inruptorum
Dat.
inrupto
—
Acc.
inruptum
inrupta
Voc.
inruptum
inrupta
Abl.
inrupto
—

Supines

accusative: inruptum; ablative: inruptu