inprobo, inprobare, inprobavi, inprobatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

disapprove of, express disapproval of, condemn; reject;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1inproboinprobamus
2inprobasinprobatis
3inprobatinprobant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinprobare
activeperfectinprobavisse
passivepresentinprobari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
inproba
inprobate
future
PersonSingularPlural
2
inprobato
inprobatote
3
inprobato
inprobanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
inprobare
inprobamini
future
PersonSingularPlural
2
inprobator
—
3
inprobator
inprobantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
inprobatus
inprobati
Gen.
inprobati
inprobatorum
Dat.
inprobato
—
Acc.
inprobatum
inprobatos
Voc.
inprobate
inprobati
Abl.
inprobato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
inprobata
inprobatae
Gen.
inprobatae
inprobatarum
Dat.
inprobatae
—
Acc.
inprobatam
inprobatas
Voc.
inprobata
inprobatae
Abl.
inprobata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
inprobatum
inprobata
Gen.
inprobati
inprobatorum
Dat.
inprobato
—
Acc.
inprobatum
inprobata
Voc.
inprobatum
inprobata
Abl.
inprobato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
inprobandus
—
Gen.
inprobandi
—
Dat.
inprobando
—
Acc.
inprobandum
—
Voc.
inprobande
—
Abl.
inprobando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
inprobanda
—
Gen.
inprobandae
—
Dat.
inprobandae
—
Acc.
inprobandam
—
Voc.
inprobanda
—
Abl.
inprobanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
inprobandum
—
Gen.
inprobandi
—
Dat.
inprobando
—
Acc.
inprobandum
—
Voc.
inprobandum
—
Abl.
inprobando
—

Supines

accusative: inprobatum; ablative: inprobatu