infligo, infligere, inflixi, inflictus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

knock or dash (against); inflict, impose;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1infligoinfligimus
2infligisinfligitis
3infligitinfligunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinfligere
activeperfectinflixisse
passivepresentinfligi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
inflige
infligite
future
PersonSingularPlural
2
infligito
infligitote
3
infligito
infligunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
infligere
infligimini
future
PersonSingularPlural
2
infligitor
—
3
infligitor
infliguntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
inflictus
inflicti
Gen.
inflicti
inflictorum
Dat.
inflicto
—
Acc.
inflictum
inflictos
Voc.
inflicte
inflicti
Abl.
inflicto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
inflicta
inflictae
Gen.
inflictae
inflictarum
Dat.
inflictae
—
Acc.
inflictam
inflictas
Voc.
inflicta
inflictae
Abl.
inflicta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
inflictum
inflicta
Gen.
inflicti
inflictorum
Dat.
inflicto
—
Acc.
inflictum
inflicta
Voc.
inflictum
inflicta
Abl.
inflicto
—

Supines

accusative: inflictum; ablative: inflictu

Examples

No examples found.