imprecor, imprecari, imprecatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Lesser

call down/upon, invoke; pray for; utter curses;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1imprecorimprecamur
2imprecarisimprecamini
3imprecaturimprecantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentimprecari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
imprecare
imprecamini
future
PersonSingularPlural
2
imprecator
—
3
imprecator
imprecantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
imprecatus
imprecati
Gen.
imprecati
imprecatorum
Dat.
imprecato
—
Acc.
imprecatum
imprecatos
Voc.
imprecate
imprecati
Abl.
imprecato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
imprecata
imprecatae
Gen.
imprecatae
imprecatarum
Dat.
imprecatae
—
Acc.
imprecatam
imprecatas
Voc.
imprecata
imprecatae
Abl.
imprecata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
imprecatum
imprecata
Gen.
imprecati
imprecatorum
Dat.
imprecato
—
Acc.
imprecatum
imprecata
Voc.
imprecatum
imprecata
Abl.
imprecato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
imprecandus
—
Gen.
imprecandi
—
Dat.
imprecando
—
Acc.
imprecandum
—
Voc.
imprecande
—
Abl.
imprecando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
imprecanda
—
Gen.
imprecandae
—
Dat.
imprecandae
—
Acc.
imprecandam
—
Voc.
imprecanda
—
Abl.
imprecanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
imprecandum
—
Gen.
imprecandi
—
Dat.
imprecando
—
Acc.
imprecandum
—
Voc.
imprecandum
—
Abl.
imprecando
—

Supines

accusative: imprecatum; ablative: imprecatu