excuso, excusare, excusavi, excusatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

excuse/justify/explain; make excuse for/plead as excuse; allege; absolve/exempt;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1excusoexcusamus
2excusasexcusatis
3excusatexcusant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentexcusare
activeperfectexcusavisse
passivepresentexcusari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
excusa
excusate
future
PersonSingularPlural
2
excusato
excusatote
3
excusato
excusanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
excusare
excusamini
future
PersonSingularPlural
2
excusator
—
3
excusator
excusantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
excusatus
excusati
Gen.
excusati
excusatorum
Dat.
excusato
—
Acc.
excusatum
excusatos
Voc.
excusate
excusati
Abl.
excusato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
excusata
excusatae
Gen.
excusatae
excusatarum
Dat.
excusatae
—
Acc.
excusatam
excusatas
Voc.
excusata
excusatae
Abl.
excusata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
excusatum
excusata
Gen.
excusati
excusatorum
Dat.
excusato
—
Acc.
excusatum
excusata
Voc.
excusatum
excusata
Abl.
excusato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
excusandus
—
Gen.
excusandi
—
Dat.
excusando
—
Acc.
excusandum
—
Voc.
excusande
—
Abl.
excusando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
excusanda
—
Gen.
excusandae
—
Dat.
excusandae
—
Acc.
excusandam
—
Voc.
excusanda
—
Abl.
excusanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
excusandum
—
Gen.
excusandi
—
Dat.
excusando
—
Acc.
excusandum
—
Voc.
excusandum
—
Abl.
excusando
—

Supines

accusative: excusatum; ablative: excusatu