dubito, dubitare, dubitavi, dubitatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

doubt; deliberate; hesitate (over); be uncertain/irresolute;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dubitodubitamus
2dubitasdubitatis
3dubitatdubitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdubitare
activeperfectdubitavisse
passivepresentdubitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
dubita
dubitate
future
PersonSingularPlural
2
dubitato
dubitatote
3
dubitato
dubitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
dubitare
dubitamini
future
PersonSingularPlural
2
dubitator
—
3
dubitator
dubitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dubitatus
dubitati
Gen.
dubitati
dubitatorum
Dat.
dubitato
—
Acc.
dubitatum
dubitatos
Voc.
dubitate
dubitati
Abl.
dubitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dubitata
dubitatae
Gen.
dubitatae
dubitatarum
Dat.
dubitatae
—
Acc.
dubitatam
dubitatas
Voc.
dubitata
dubitatae
Abl.
dubitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dubitatum
dubitata
Gen.
dubitati
dubitatorum
Dat.
dubitato
—
Acc.
dubitatum
dubitata
Voc.
dubitatum
dubitata
Abl.
dubitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
dubitandus
—
Gen.
dubitandi
—
Dat.
dubitando
—
Acc.
dubitandum
—
Voc.
dubitande
—
Abl.
dubitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
dubitanda
—
Gen.
dubitandae
—
Dat.
dubitandae
—
Acc.
dubitandam
—
Voc.
dubitanda
—
Abl.
dubitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
dubitandum
—
Gen.
dubitandi
—
Dat.
dubitando
—
Acc.
dubitandum
—
Voc.
dubitandum
—
Abl.
dubitando
—

Supines

accusative: dubitatum; ablative: dubitatu