dissulto, dissultare, dissultavi, dissultatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

fly or burst apart; bounce off;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dissultodissultamus
2dissultasdissultatis
3dissultatdissultant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdissultare
activeperfectdissultavisse
passivepresentdissultari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
dissulta
dissultate
future
PersonSingularPlural
2
dissultato
dissultatote
3
dissultato
dissultanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
dissultare
dissultamini
future
PersonSingularPlural
2
dissultator
—
3
dissultator
dissultantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dissultatus
dissultati
Gen.
dissultati
dissultatorum
Dat.
dissultato
—
Acc.
dissultatum
dissultatos
Voc.
dissultate
dissultati
Abl.
dissultato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dissultata
dissultatae
Gen.
dissultatae
dissultatarum
Dat.
dissultatae
—
Acc.
dissultatam
dissultatas
Voc.
dissultata
dissultatae
Abl.
dissultata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dissultatum
dissultata
Gen.
dissultati
dissultatorum
Dat.
dissultato
—
Acc.
dissultatum
dissultata
Voc.
dissultatum
dissultata
Abl.
dissultato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
dissultandus
—
Gen.
dissultandi
—
Dat.
dissultando
—
Acc.
dissultandum
—
Voc.
dissultande
—
Abl.
dissultando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
dissultanda
—
Gen.
dissultandae
—
Dat.
dissultandae
—
Acc.
dissultandam
—
Voc.
dissultanda
—
Abl.
dissultanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
dissultandum
—
Gen.
dissultandi
—
Dat.
dissultando
—
Acc.
dissultandum
—
Voc.
dissultandum
—
Abl.
dissultando
—

Supines

accusative: dissultatum; ablative: dissultatu

Examples

No examples found.