disrumpo, disrumpere, disrupi, disruptus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

cause to break apart/off, shatter/burst/split, disrupt/sever; (PASS) get broken;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1disrumpodisrumpimus
2disrumpisdisrumpitis
3disrumpitdisrumpunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdisrumpere
activeperfectdisrupisse
passivepresentdisrumpi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
disrumpe
disrumpite
future
PersonSingularPlural
2
disrumpito
disrumpitote
3
disrumpito
disrumpunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
disrumpere
disrumpimini
future
PersonSingularPlural
2
disrumpitor
—
3
disrumpitor
disrumpuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
disruptus
disrupti
Gen.
disrupti
disruptorum
Dat.
disrupto
—
Acc.
disruptum
disruptos
Voc.
disrupte
disrupti
Abl.
disrupto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
disrupta
disruptae
Gen.
disruptae
disruptarum
Dat.
disruptae
—
Acc.
disruptam
disruptas
Voc.
disrupta
disruptae
Abl.
disrupta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
disruptum
disrupta
Gen.
disrupti
disruptorum
Dat.
disrupto
—
Acc.
disruptum
disrupta
Voc.
disruptum
disrupta
Abl.
disrupto
—

Supines

accusative: disruptum; ablative: disruptu

Examples

No examples found.