displiceo, displicere, displicui, displicitus:

Verb · 2nd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

displease;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1displiceodisplicemus
2displicesdisplicetis
3displicetdisplicent

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdisplicere
activeperfectdisplicuisse
passivepresentdispliceri

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
displice
displicete
future
PersonSingularPlural
2
displiceto
displicetote
3
displiceto
displicento

passive

present
PersonSingularPlural
2
displicere
displicemini
future
PersonSingularPlural
2
displicetor
—
3
displicetor
displicentor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
displicitus
displiciti
Gen.
displiciti
displicitorum
Dat.
displicito
—
Acc.
displicitum
displicitos
Voc.
displicite
displiciti
Abl.
displicito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
displicita
displicitae
Gen.
displicitae
displicitarum
Dat.
displicitae
—
Acc.
displicitam
displicitas
Voc.
displicita
displicitae
Abl.
displicita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
displicitum
displicita
Gen.
displiciti
displicitorum
Dat.
displicito
—
Acc.
displicitum
displicita
Voc.
displicitum
displicita
Abl.
displicito
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
displicendus
—
Gen.
displicendi
—
Dat.
displicendo
—
Acc.
displicendum
—
Voc.
displicende
—
Abl.
displicendo
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
displicenda
—
Gen.
displicendae
—
Dat.
displicendae
—
Acc.
displicendam
—
Voc.
displicenda
—
Abl.
displicenda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
displicendum
—
Gen.
displicendi
—
Dat.
displicendo
—
Acc.
displicendum
—
Voc.
displicendum
—
Abl.
displicendo
—

Supines

accusative: displicitum; ablative: displicitu