disilio, disilire, disilivi, disilitus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 4th · Intransitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Stelten (Ecclesiastical Latin)
Age:
Medieval

leap from one place to another;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1disiliodisilimus
2disilisdisilitis
3disilitdisiliunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdisilire
activeperfectdisilivisse
passivepresentdisiliri

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
disili
disilite
future
PersonSingularPlural
2
disilito
disilitote
3
disilito
disiliunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
disilire
disilimini
future
PersonSingularPlural
2
disilitor
—
3
disilitor
disiliuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
disilitus
disiliti
Gen.
disiliti
disilitorum
Dat.
disilito
—
Acc.
disilitum
disilitos
Voc.
disilite
disiliti
Abl.
disilito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
disilita
disilitae
Gen.
disilitae
disilitarum
Dat.
disilitae
—
Acc.
disilitam
disilitas
Voc.
disilita
disilitae
Abl.
disilita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
disilitum
disilita
Gen.
disiliti
disilitorum
Dat.
disilito
—
Acc.
disilitum
disilita
Voc.
disilitum
disilita
Abl.
disilito
—

Supines

accusative: disilitum; ablative: disilitu

Examples

No examples found.