discepto, disceptare, disceptavi, disceptatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

dispute; debate; arbitrate;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1disceptodisceptamus
2disceptasdisceptatis
3disceptatdisceptant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdisceptare
activeperfectdisceptavisse
passivepresentdisceptari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
discepta
disceptate
future
PersonSingularPlural
2
disceptato
disceptatote
3
disceptato
disceptanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
disceptare
disceptamini
future
PersonSingularPlural
2
disceptator
—
3
disceptator
disceptantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
disceptatus
disceptati
Gen.
disceptati
disceptatorum
Dat.
disceptato
—
Acc.
disceptatum
disceptatos
Voc.
disceptate
disceptati
Abl.
disceptato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
disceptata
disceptatae
Gen.
disceptatae
disceptatarum
Dat.
disceptatae
—
Acc.
disceptatam
disceptatas
Voc.
disceptata
disceptatae
Abl.
disceptata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
disceptatum
disceptata
Gen.
disceptati
disceptatorum
Dat.
disceptato
—
Acc.
disceptatum
disceptata
Voc.
disceptatum
disceptata
Abl.
disceptato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
disceptandus
—
Gen.
disceptandi
—
Dat.
disceptando
—
Acc.
disceptandum
—
Voc.
disceptande
—
Abl.
disceptando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
disceptanda
—
Gen.
disceptandae
—
Dat.
disceptandae
—
Acc.
disceptandam
—
Voc.
disceptanda
—
Abl.
disceptanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
disceptandum
—
Gen.
disceptandi
—
Dat.
disceptando
—
Acc.
disceptandum
—
Voc.
disceptandum
—
Abl.
disceptando
—

Supines

accusative: disceptatum; ablative: disceptatu

Examples

No examples found.