discaveo, discavere, discavi, discautus:

Verb · 2nd conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Early

beware of; be on one's guard against; keep away from;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1discaveodiscavemus
2discavesdiscavetis
3discavetdiscavent

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdiscavere
activeperfectdiscavisse
passivepresentdiscaveri

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
discave
discavete
future
PersonSingularPlural
2
discaveto
discavetote
3
discaveto
discavento

passive

present
PersonSingularPlural
2
discavere
discavemini
future
PersonSingularPlural
2
discavetor
—
3
discavetor
discaventor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
discautus
discauti
Gen.
discauti
discautorum
Dat.
discauto
—
Acc.
discautum
discautos
Voc.
discaute
discauti
Abl.
discauto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
discauta
discautae
Gen.
discautae
discautarum
Dat.
discautae
—
Acc.
discautam
discautas
Voc.
discauta
discautae
Abl.
discauta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
discautum
discauta
Gen.
discauti
discautorum
Dat.
discauto
—
Acc.
discautum
discauta
Voc.
discautum
discauta
Abl.
discauto
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
discavendus
—
Gen.
discavendi
—
Dat.
discavendo
—
Acc.
discavendum
—
Voc.
discavende
—
Abl.
discavendo
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
discavenda
—
Gen.
discavendae
—
Dat.
discavendae
—
Acc.
discavendam
—
Voc.
discavenda
—
Abl.
discavenda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
discavendum
—
Gen.
discavendi
—
Dat.
discavendo
—
Acc.
discavendum
—
Voc.
discavendum
—
Abl.
discavendo
—

Supines

accusative: discautum; ablative: discautu

Examples

No examples found.