diluculo, diluculare, diluculavi, diluculatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Impersonal

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

it dawns, it becomes/grows light;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1diluculodiluculamus
2diluculasdiluculatis
3diluculatdiluculant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdiluculare
activeperfectdiluculavisse
passivepresentdiluculari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
dilucula
diluculate
future
PersonSingularPlural
2
diluculato
diluculatote
3
diluculato
diluculanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
diluculare
diluculamini
future
PersonSingularPlural
2
diluculator
—
3
diluculator
diluculantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
diluculatus
diluculati
Gen.
diluculati
diluculatorum
Dat.
diluculato
—
Acc.
diluculatum
diluculatos
Voc.
diluculate
diluculati
Abl.
diluculato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
diluculata
diluculatae
Gen.
diluculatae
diluculatarum
Dat.
diluculatae
—
Acc.
diluculatam
diluculatas
Voc.
diluculata
diluculatae
Abl.
diluculata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
diluculatum
diluculata
Gen.
diluculati
diluculatorum
Dat.
diluculato
—
Acc.
diluculatum
diluculata
Voc.
diluculatum
diluculata
Abl.
diluculato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
diluculandus
—
Gen.
diluculandi
—
Dat.
diluculando
—
Acc.
diluculandum
—
Voc.
diluculande
—
Abl.
diluculando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
diluculanda
—
Gen.
diluculandae
—
Dat.
diluculandae
—
Acc.
diluculandam
—
Voc.
diluculanda
—
Abl.
diluculanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
diluculandum
—
Gen.
diluculandi
—
Dat.
diluculando
—
Acc.
diluculandum
—
Voc.
diluculandum
—
Abl.
diluculando
—

Supines

accusative: diluculatum; ablative: diluculatu