dignosco, dignoscere, dignovi, dignotus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)
Age:
Early

discern/distinguish/separate, recognize as distinct; make distinction;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dignoscodignoscimus
2dignoscisdignoscitis
3dignoscitdignoscunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdignoscere
activeperfectdignovisse
passivepresentdignosci

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
dignosce, dignosc
dignoscite
future
PersonSingularPlural
2
dignoscito
dignoscitote
3
dignoscito
dignoscunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
dignoscere
dignoscimini
future
PersonSingularPlural
2
dignoscitor
—
3
dignoscitor
dignoscuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dignotus
dignoti
Gen.
dignoti
dignotorum
Dat.
dignoto
—
Acc.
dignotum
dignotos
Voc.
dignote
dignoti
Abl.
dignoto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dignota
dignotae
Gen.
dignotae
dignotarum
Dat.
dignotae
—
Acc.
dignotam
dignotas
Voc.
dignota
dignotae
Abl.
dignota
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dignotum
dignota
Gen.
dignoti
dignotorum
Dat.
dignoto
—
Acc.
dignotum
dignota
Voc.
dignotum
dignota
Abl.
dignoto
—

Supines

accusative: dignotum; ablative: dignotu

Examples

No examples found.