dehortor, dehortari, dehortatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

dissuade; advise (person) against an action; deter, have restraining influence;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dehortordehortamur
2dehortarisdehortamini
3dehortaturdehortantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentdehortari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
dehortare
dehortamini
future
PersonSingularPlural
2
dehortator
—
3
dehortator
dehortantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dehortatus
dehortati
Gen.
dehortati
dehortatorum
Dat.
dehortato
—
Acc.
dehortatum
dehortatos
Voc.
dehortate
dehortati
Abl.
dehortato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dehortata
dehortatae
Gen.
dehortatae
dehortatarum
Dat.
dehortatae
—
Acc.
dehortatam
dehortatas
Voc.
dehortata
dehortatae
Abl.
dehortata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dehortatum
dehortata
Gen.
dehortati
dehortatorum
Dat.
dehortato
—
Acc.
dehortatum
dehortata
Voc.
dehortatum
dehortata
Abl.
dehortato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
dehortandus
—
Gen.
dehortandi
—
Dat.
dehortando
—
Acc.
dehortandum
—
Voc.
dehortande
—
Abl.
dehortando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
dehortanda
—
Gen.
dehortandae
—
Dat.
dehortandae
—
Acc.
dehortandam
—
Voc.
dehortanda
—
Abl.
dehortanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
dehortandum
—
Gen.
dehortandi
—
Dat.
dehortando
—
Acc.
dehortandum
—
Voc.
dehortandum
—
Abl.
dehortando
—

Supines

accusative: dehortatum; ablative: dehortatu