dedignor, dedignari, dedignatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

disdain; refuse (scornfully), reject with scorn, spurn; feel contempt for;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dedignordedignamur
2dedignarisdedignamini
3dedignaturdedignantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentdedignari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
dedignare
dedignamini
future
PersonSingularPlural
2
dedignator
—
3
dedignator
dedignantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dedignatus
dedignati
Gen.
dedignati
dedignatorum
Dat.
dedignato
—
Acc.
dedignatum
dedignatos
Voc.
dedignate
dedignati
Abl.
dedignato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dedignata
dedignatae
Gen.
dedignatae
dedignatarum
Dat.
dedignatae
—
Acc.
dedignatam
dedignatas
Voc.
dedignata
dedignatae
Abl.
dedignata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dedignatum
dedignata
Gen.
dedignati
dedignatorum
Dat.
dedignato
—
Acc.
dedignatum
dedignata
Voc.
dedignatum
dedignata
Abl.
dedignato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
dedignandus
—
Gen.
dedignandi
—
Dat.
dedignando
—
Acc.
dedignandum
—
Voc.
dedignande
—
Abl.
dedignando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
dedignanda
—
Gen.
dedignandae
—
Dat.
dedignandae
—
Acc.
dedignandam
—
Voc.
dedignanda
—
Abl.
dedignanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
dedignandum
—
Gen.
dedignandi
—
Dat.
dedignando
—
Acc.
dedignandum
—
Voc.
dedignandum
—
Abl.
dedignando
—

Supines

accusative: dedignatum; ablative: dedignatu