conpotio, conpotire, conpotivi, conpotitus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 4th · Transitive

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

put in possession of, make partaker of; (PASS) attain; obtain, come into (L+S);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1conpotioconpotimus
2conpotisconpotitis
3conpotitconpotiunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconpotire
activeperfectconpotivisse
passivepresentconpotiri

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
conpoti
conpotite
future
PersonSingularPlural
2
conpotito
conpotitote
3
conpotito
conpotiunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
conpotire
conpotimini
future
PersonSingularPlural
2
conpotitor
—
3
conpotitor
conpotiuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
conpotitus
conpotiti
Gen.
conpotiti
conpotitorum
Dat.
conpotito
—
Acc.
conpotitum
conpotitos
Voc.
conpotite
conpotiti
Abl.
conpotito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
conpotita
conpotitae
Gen.
conpotitae
conpotitarum
Dat.
conpotitae
—
Acc.
conpotitam
conpotitas
Voc.
conpotita
conpotitae
Abl.
conpotita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
conpotitum
conpotita
Gen.
conpotiti
conpotitorum
Dat.
conpotito
—
Acc.
conpotitum
conpotita
Voc.
conpotitum
conpotita
Abl.
conpotito
—

Supines

accusative: conpotitum; ablative: conpotitu

Examples

No examples found.